فارسی را پاس می‌داریم

اَلجَمالُ فِی اللِسان. حضرت محمد (ص)
اَللِسانُ میزانُ الاِنسان. حضرت علی (ع)

سخن گفتن مهمترین وجه تمایز انسان از سایر موجودات است و اساس تفاوت و تمدن بشر به ویژه در عصر کنونی که از آن با نامهای عصر ارتباطات، اطلاعات و… نام می‌برند زبان، نطق و بیان است.

همه انسانها برای بیان اندیشه های خود نیازمند گفتار هستند و این پدیده، خاص گویندگان و سخنوران نیست. پس لازم است تا همگی به فنون بیانی آشنا شده، انتقال پیام و ارتباطات را به گونه ایی اثر بخش انجام دهند.

زبان فارسی یکی از کهن ترین و غنی ترین زبانهای دنیاست ولی تعداد کم فارسی زبانان کل دنیا به نسبت جمعیت، آن هم در هجمه کنونی زبانهای مختلف و ارتباطات گسترده می تواند در گذر زمان مخاطره ایی جدی برای این زبان اصیل محسوب شود.

دو عامل درونی و بیرونی، تهدیدهای بنیادین زبان فارسی هستند. از سویی وجود اقوام گوناگون با گویش و لهجه های متفاوت در داخل مرزهای کشورهای فارسی زبان و به ویژه ایران، و از سوی دیگر وجود ارتباطات روز افزون در دنیای حقیقی ومجازی و متعاقب آن ضرورت انکار ناپذیر فراگیری زبان انگلیسی به عنوان زبان بین المللی می توانند به تدریج شیوایی سخن گفتن فارسی را با مشکل مواجه کنند.

با اندکی تامل و تعمق در مراودات اجتماعی به ویژه جوانان، به خوبی می توان فاصله بین این گروه و شناخت صحیح زبان فارسی، همچنین گرایش زبانی و نوع گویش هر یک از جنسیتها به یکدیگر را دریافت و این آسیب فرهنگی جدی را درک نمود. حال باید به این پرسش پاسخ داد که پس چگونه جامعه ایرانی را آماده پاسداری از فرهنگ و ادب کلامی و غیرکلامی حال و آینده این مرز و بوم کنیم؟

نکته شایان توجه دیگر، عدم توانایی انتقال پیام توسط اقشار مختلف جامعه نظیر مدیران، اساتید، معلمان، دانشجویان، وکلا و…است. این آسیب نیز ریشه های عمیق زیادی نظیر عدم آشنایی کامل با ادبیات فارسی، آگاهی نداشتن از فنون بیانی، بی بهره بودن از مهارتهای کلامی و غیرکلامی، تقویت نکردن هوش هیجانی و نداشتن اعتماد به نفس دارد که خوشبختانه همه هنجارهای مذکور از طریق آموزشهای صحیح و کاربردی قابل درمان و پیشگیری است.

اینک دست اندرکاران موسسه ” مُلک سخن ” عزم جزم کرده اند تا به لطف الهی در حد بضاعت در راه آشنایی هر چه بهتر و بیشتر دوستداران این هنر – فن گام بردارد.

مدیرمسول موسسه فرهنگی ” مُلک سخن ”
مریم ملک پور